A botica da expresión

Tras uns días sen actualizar, decidín pechar momentáneamente as entradas, ata saber que o que quero facer con esta bitácora… A piques de cumprir o segundo ano na rede; a falta de tempo e a adicación ás tarefas contra a tauromaquia e a prol da protección dos animais restan moitas horas de adicación a outras cousas tamén moi importantes.

Agardo que a posible nova etapa que se abre con este peche provisional poida chegar con colaboracións e novos temas; que de seguro hai moito que comentar e criticar. Tamén me gustaría incentivar a participación d@ lect@r e por iso é necesario renovar ou morrer, a nivel electrónico, claro.

Nesta semana comezaron as comparecencias na Comisión de Medio Ambiente e Vivenda do Parlament de Catalunya, sobre a iniciativa lexislativa popular contra as touradas, coa asistencia dun total de 30 persoas (comparecentes). Pola parte que nos toca, apostouse por catedráticos, escritores, expertos en comportamento animal e veterinaria, etc. A fin de contas, pola ciencia e a racionalidade.

Pola outra banda, e supoño que perante a falta de argumento do sector taurino, foron ex-toureiros, membros de peñas, gandeiros, en fin; xente en xeral con «poucas luces», seguindo símiles taurinos.

Certos medios de comunicación, coñecidos habitualmente como a caverna, manipularon interesadamente as declaracións de Jesús Mosterín, cando afirmou que a ablación do clítoris era tan tradicional como a tauromaquia. Efectivamente non é barbaridade. Cando unha industria afirma que a tauromaquia ten longo percorrido na Historia de España, lóxicamente pode equipararse con outras «tradicións» como esta salvaxada prácticada nalgúns países africanos, ou o «machismo» todavía existente en España e outros países. Son tradicións, e non precisamente positivas.

Por outra banda, o pasado 4 de marzo tivo lugar a votación dunha moción contra as touradas no Concello de Vedra. Como parte da campaña da plataforma Galicia, Mellor Sen Touradas, «Queres declarar a túa vila abolicionista?», e coma se dunha paradoxa se tratase, a moción aprobouse cun voto a favor, e 12 abstencións, garantindo que Vedra sexa a segunda vila contraria as touradas de Galiza, despois da declaración de Cangas do Morrazo.

Por certo, as páxinas web da plataforma GMST, da plataforma da ILP (Prou!) e da Asociación Animalista Libera! foron atacadas nos prolegómenos das comparecencias no Parlament. A falla de argumentos dalgúns e o medo a non poder presenciar máis carnicerías nas prazas de touros, florecen.

A actitude da esquerda abertzale perante as vías nas que camiñar cara a paz é unha positivísima nova. A vía política en exclusiva supón asumir os plantexamentos máis democráticos e das liberdades de todos os cidadáns, sexan ou non da mesma ideoloxía, coincidan ou non co seu pensamento; a pesares de certas manifestacións, como as do presidente do Senado, cualificando de «teatro» o anuncio da esquerda independentista.

Supón un paso moi grande e cheo de obstáculos, pois cunha Lei de Partidos aplicada con tanta vehemencia e libertinaxe, e cun momento político incendiario, capitaneado polo Partido Popular e certas formacións como UPyD, non resulta doado avanzar cara a paz. A violencia nunca tivo xustificación, e se a tivera caeríamos nun relativismo ético e moral moi perigoso.

Por iso hai que avanzar, camiñando cara a paz, nun proceso aberto que permita a todalas ideoloxías e formacións políticas presentarse nunhas eleccións libres e medir as súas forzas, porque a día de hoxe, o parlamento vasco non está completo. Faltan cadeiras e faltan representantes de moitismos cidadáns, representantes a fin de contas, dunha parte do pobo.

Iniciativas non faltan, como Lokarri, unha proposta para a paz e o diálogo, que recentemente lanzou un blogue cun título conciso: «Proceso de paz». Só queda parabenizar o compromiso adquirido dunha parte da sociedade vasca e seguir camiñando sumando esforzos.