A botica da expresión Rotating Header Image

Abril 29th, 2008:

Está morta

O debate da lingua galega xa chega a derroteiros moi estranos. Facendo un repaso a situación das dúas linguas cooficiais de Galicia, vemos que dende a chegada da democracia ningunha persoa protestou pola situación dun castelán, que nas portas do século XXI está a morrer. Xa lle queda moi pouco a pobre lingua.

Isto, como é evidente non está a pasar; é unha ficción, un soño dalgúns, que viron necesario crear un problema onde non o había. Nos últimos anos, a imposición como chaman algúns, a imposición dos nazis, como tamén os califican, tenta asegurar un ensino e un uso dunha lingua en termos iguais. A realidade dí moito da situación, e as testemuñas xurden sen descanso. Agora os estudantes debemos dicir, sí: eu tiven un ensino onde só 2 asinaturas eran en galego. Unha problemática que califican de cruzada, pois o galego é a lingua infiel.

A democracia e a liberdade de expresión abranguen terreos moi amplos. Aquí, a pesares do que dín algúns, non hai mellores ni peores, non hai razas superiores. ¿Porque algúns teñen a teima de dividir? ¿Onde aprenderán galego os nosos galeguiños, nunha academia? Pois si que imos ben.

Vendida en:

Galiza Indymedia 29/4/2008

La Voz de Galicia 29/4/2008 (Edición Dixital)

España, unha merda desmembrada e laica

E é que o título non diferirá moito dalgunha frase pronunciada por algún locutor dalgún medio de comunicación afín á xerarquía eclesiástica.

O nomeamento dos ministros puxo de novo sobre a mesa o continuo debate da aconfesionalidade do Estado. Está claro que se nun nomeamento oficial seguimos mantendo un crucifixo e unha Biblia, as imaxes que salgan nos medios de comunicación non diferirán moito daqueles NON-DO, onde demócratas (de toda a vida) xuraban cargos case vitalicios.

Por iso, e xa que estamos metidos no meollo hai que revisar eses acordos que someten a un teórico estado aconfesional a seguir comendo a merda dunha única relixión: a católica. Que ocorrería se un dos ministros fose xudeu ou musulmán?

Se é que xa que imos a pola confesionalidade do Estado, fagámolo ben. En cada nomeamento deberá haber os símbolos de cada relixión: qrán, torá, biblia, crucifixo, etc, etc, etc. Se non os hai, sempre poderemos queixarnos.

En Madrid, ao goberno autonómico, comandado pola todopoderosa lideresa, ocorréuselle incluír á Igrexa nos Comités éticos, cando a resposta dun cura ante cuestións como o aborto, pódese resumir cunha gravadora e un cassette. Unha decisión que volve pór na mesa o mesmo de sempre que pinta a relixión nestes fregados? Está claro, nada; aínda que algúns se empeñen en negalo.

Vendida en: Kaos en la Red 29/4/2008