A botica da expresión Rotating Header Image

Xaneiro, 2009:

Eu tamén!!

[kml_flashembed movie="http://es.youtube.com/v/KDoksl3ad0w" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

E a culpa é do…!!galego¡¡

Comeza a campaña electoral, e comezan os despropósitos verbais; aínda que nas filas de UPyD (que nome máis populista) xa levan vomitando tonterías todo o ano.

Dende que UPyD naceu, un dos seus primeiros movementos foi atacar ó nacionalismo, e non ter inconvintes en relacionalo co terrorismo e con todos os males que existen en Galicia e noutras comunidades.

Agora, a situación recrudécese, e UPyD da man de onmipresente Rosa Díez, clama o ceo ante as inxustizas que está a provocar o galego.

O galego debe ter a culpa de: terrorismo, fracaso escolar, crise económica, a masacre de Gaza, etc etc etc Porque o galego é o demo, e o nacionalismo galego, aínda máis.

Nestas semanas, Isca amosaba como nun mitín deste partido en Pontevedra, o reparto de panfletos con consignas dun democrata-de-toda-a-vida como Jose Antonio Primo de Rivera, recibian apoios e felicitacións por parte dos asistentes.

Xa antes UPyD amosou a súa disconformidade , mellor dito: atacou, cunha campaña da Universidade de Vigo, que promocionaba o multilingüísmo, !!que raro¡¡. Outra das pérolas é acosar á operadora aerea Swiss Air para eliminar o catalán dos seus servizos no avión, nun intento por impoñer a supremacía española alí por onde teñan algún afiliado un pouco gilipollas.

Pero non hai “cagada” maior que vincular o fracaso escolar dos nenos e nenas galegos ó uso do galego. Eu pregúntome como é posible facer dita comparación, cando os niveis de fracaso escolar en comunidades unilíngües como Madrid ou Andalucía teñen porcentaxes de abandono dos estudos semellantes e incluso superiores a Galiza, non entendo como se pode facer dita afirmación á lixeira, sen ter ningún estudo nen proba que demostre tal situación.

Tampouco me sorprende moito vindo dun partido populista, feito para persoas con pouca materia gris, e cun programa electoral que se pode escreber nun pano do peto.

Para a súa desgracia, UPyD non terá deputado algún nas vindeiras eleccións do 1 de Marzo.

E agora ¿que facemos con Gaza?

O exército israelí amaga coa retirada, e horas despois volve cos bombardeos. Primeiro din que son un estado 100% legal, e despois Amnistía Internacional demostra con veracidade que utilizaron armamento de fósforo branco contra a poboación. Piden perdón por bombardear en varias ocasiones infraestruturas da UNRWA (dependente da ONU) e volven sacudirlles con artillería pouco despois.

E claro, a posteriori sairán algúns “seareiros” comentando que Israel é a única democracia da zona. Tamén, posiblemente, sexa o único país da zona que se pasa polo arco do triunfo as numerosas resolucións de Nacións Unidas con respecto ao conflito.

Para completar o círculo das obscenidades, organízase unha marcha a prol de Israel en Madrid, para corear consignas como “palestino asasino”. Efectivamente, certos habitantes do mundo volvéronse tolos.

Non xustifico a Hamás e os actos do seu brazo armado; pero tampouco se pode negar que gañaron unhas eleccións con observadores internacionais, co 65% dos votos. Tampouco se poderá negar que, na situación que se atopan os territorios ocupados, a esperanza dos seus habitantes redúzase a esta organización. Nun espazo similar á illa de Eivissa, habitado por máis de 2.000.000 de persoas; evitar a poboación civil é imposible, e xactarse ante a prensa diso, cruel.

Hoxe tamén saíron á lousa datos económicos, aínda que non na prensa española, senón na árabe. Onde se afirma que desde o inicio do conflito, ou mellor devandito, da masacre, a economía de Gaza perdeu 1.900 millóns de desbastares. Estes datos poden parecer *fantasiosos, vindo dunha franxa estrangulada desde fai varios anos. Pero se nos pomos a contabilizar o número de casas destruídas, a gran maioría das infraestruturas públicas esnaquizadas e os gastos médicos e de rehabilitación en enxeñería e a nivel médico-social tamén, a cifra non debe andar desencamiñada.

Agora tocará ao resto pagar as reconstrucións dunha ofensiva que tan só buscaba desde o principio da tregua, resquebraxar un pouco máis a mermada moral do pobo palestino.