A botica da expresión Rotating Header Image

Agosto, 2009:

Figueres en pé

Cesk Freixas é un xoven cantautor catalán, que estivo en Galiza facendo unha xira fai uns meses, en varios coñecidos Centros Sociais da nosa xeografía, e agora está a sufrir un proceso de criminalización por parte de Ciudadants e o Partido Popular de Catalunya. Ao parecer, o que prendeu esta situación é a participación nun polémico (para eles) concerto conmemorativo que tivo lugar hai unhas semanas.

O caso non sería interesante, máis do que é a actuación de dous partidos políticos, moi curiosos eles coa súa interpretación da liberdade de expresión e das libertades individuais e colectivas; volvendo ao tema. O caso é moi interesante pola suposta censura á que din que están a someter o muchimillonario Juanes en Cuba, onde acudiu a facer un concerto, pagado polo seu propio peto.

E fago unha modesta reflexión. Cesk Freixas non sae nos medios de comunicación convencionais porque, certamente, non vende tanto como outros, ou porque se sitúa nun lado da balanza. O mesmo lle pasaron a outros artistas ou grupos musicais, chamémoslle como queiran, en Euskadi, onde foron verticalmente vetados polos mesmos partidos políticos que agora queren censurar ao cantautor Freixas en Figueres.

Queda por diante que nunca foi condeado polos motivos que agora motivan a súa censura, ao revés que o Partido Popular, cunha boa recámara de fundadores, entre eles, Manuel Fraga, que derivan directamente do periodo máis sanguinolento de España, a dictadura de Franco. Pero isto semella non importar. Guste ou non a súa música, o Concello de Figueres decidiu contar con él para animar as festas da vila, cunha música, seguro, pouco convencional para as festas dunha vila. E quizais por este motivo, o PPC e Ciudadants o queiran denostar; porque Carlos Baute canta nun perfecto español, vende máis discos e é música pop. Freixas non, a música comercial si.

Non entendo os motivos que provocan que certas bestas políticas protesten agora e non antes, porque o rapaz non naceu agora nen comezou a cantar agora. Quizais teñan que procurar novas excusas, ou un Soziedade Alkoholica II para manter o estado de histerismo social que nos ten acostumados a dereita. As escoitas ilegais acaban, e hai que sacar novos motivos de batalla á palestra.

Tamén é significativo que só protestaran dous partidos; ERC, CIU, PSC ou ICV, todos presentes no Parlament de Catalunya, non teñen problema en que “cantautorize” en Figueres. ¿Onde está o problema entón?

Onte foi o concerto, ao redor de mil persoas compartiron espazo con Freixas, e o Festival Acústica foi de novo un éxito. Grazas PP e Ciudadants.

¿Imaxinaste sen auga potable?

Charity: water, unha ONG norteamericana adicada á construcción de pozos de auga, fixo este video promocional coa actriz Jennifer Connelly, onde se imaxina a cidade de Nova Iorque sen auga potable. Unha imaxe desoladora para a saúde, que se repite cada día en centos de poboacións do mundo.

Charity: water ofrece ás persoas solidarias que queiran, doazóns para construír estes pozos de esperanza. Xa levan deceas construídos en países africanos. O acceso a auga potable é un dereito violado en moitos países do mundo. Mentras tanto, nos países ricos parte da poboación prefire derrochar un dos recursos máis escasos do planeta, tan escaso que existen seres humanos que morren por non poder acceder a fontes de auga limpa.

“Salvavidas CIA”

Dick Cheney, ex-vicepresidente dos Estados Unidos e curioso político a tempo parcial (o resto do tempo o adica a matar xente nas súas cacerías), afirma que a CIA salvou vidas cos seus interrogatorios. O que non dí é que vidas salvou, a súa e a do pequeno Bush, ou a dos interrogados; na súa meirande parte presos sen dereitos…

Descoñezo cal é o motivo polo cal, o político republicano (e ademais homófobo) pode facer tales declaracións e quedar ben sentado na súa cadeira. Coas sospeitas que sobrevoan as cabezas dos antigos responsables de seguridade dos últimos 8 anos, co tema Iraq, Afganistán, a loita hipermundial contra o terrorismo (invisible), a contratación de exércitos privados (Blackwater, por exemplo) e os seus atques selectivos, sen olvidar o estrano e indefinido apoio o estado de Israel, non é moi lóxico saír á palestra pública a falar do ben que lles ía aos norteamericanos mentras os seus funcionarios torturaban e maltrataban a outros seres humanos.

Pola contra, e todavía sen saber os motivos estratéxicos e políticos, o actual presidente dos EUA ordeou a creación dun novo grupo de interrogacións e de seguido o Departamento de Xustiza asignou un fiscal especial para investigar o trato vexatorio aos presos.

O máis lóxico sería seguir a posición de Amnistía Internacional e a ONU: investigar por unha banda e pola outra indemnizar aos torturados.