A botica da expresión Rotating Header Image

Agosto, 2009:

O argumento artístico

Na industria taurina está a florecer un novo argumento, mellor dito, a reverdecer un novo argumento que se basea na suposta concepción artística da tauromaquia.

Como é ben sabido, a tauromaquia goza dunha protección moi ampla en España, e cun colaboracionismo tal que a propia Academia das Belas Artes inclúe nas súas medallas anuais a un martirizador de animais, ou sexa, un toureiro.

Este argumento saiu da boca dun membro da peña taurina da Coruña, aquela institución tan antiga que apenas supera os 300 membros, toda unha mostra da grande afeción das touradas en Galiza. Ben, volvendo o argumento; segundo Mariñas, o que nos molesta os antitaurinos é que a tauromaquia sexa considerada unha arte, e que dera, o longo dos séculos, pé a creación de arte, sexa literaria, pintura ou outros soportes.

Cando escoitei o argumento, non sei moi ben que sentido tiña, ata que lle din voltas. Eu non puiden contraargumentar, porque no momento da súa intervención non tiña acceso telefónico á radio. ¿Por qué, vos preguntaredes? Pola sinxela razón de que non quixo debater, só quixo que se fixeran duas entrevistas por separado e primeiro eu, para non deixalo quedar mal…

O argumento artístico supón un grande menoscabo o conxunto das artes e da creación artística de moitos lugares. Que un escritor ou pintor se inspirase nunha tortura concreta dun ser vivo para facer X libro ou Y cadro non ten relación algunha con que tal festexo sexa mellor ou peor, porque seguirá sendo igual. A mellor maneira de contraargumentar é baseandose nos seus mesmos postulados, ¿cómo?

De forma moi sinxela. Existiron multitude de atrocidades ao longo da Historia. A inquisición inspirou un numero incrible de obras pictoricas; a sociedade volcábase nas rúas cando sabían que ían queimar vivo a un herexe.

Por outra parte, importantes artístas como Dalí, eran auténticos monstruos na súa privacidade; gustáballe manter relacións sexuais con animais mortos, unha auténtica aberración aos nosos ollos, e tamén a ollos dos seus contemporáneos. Nembargantes, era un pintor exclente ¿xustificaríamos a súa depravación como fan algúns coa tauromaquia? Dubidoo moito.

A tauromaquia sexa considerada por unha institución arte ou non, seguirá sendo o mesmo; a sangue non cambia de cor, e o que sufre sempre é o mesmo. Un sufrimento lúdico é amoral dende a súa base, pero o pensamento dalgúns seres humanos todavía non está preparado para pasar o seguinte estado. Como dicía Piaget, no pensamento e na forma de actuar existen desfases; o que ocorre cos afecionados podería ser un exemplo tirado dos pelos… A min precisamente, o argumento artístico non me molesta, síntoo polo touro, non polo pseudo-intelectualismo.

A protección animal en Galiza

Hoxe é o Día do Animal Abandoado, unha data creada para homenaxear os centos de miles de animais que cada ano acaban nas nosas estradas pola desidia dalgúns suxeitos cuase-humanos, non teñen outro calificativo.

Neste día, a Asociación Animalista Libera! fixo unha valoración da protección dos animais nas terras galegas, por suposto, unha valoración bastante negativa do que supón unha das comunidades menos protectoras cos seres vivos. A continuación reproduzo parte da nota de prensa.

A resposta dos medios de comunicación foi moi boa, e poderedes ler a nova en galego en Galicia Hoxe, Galiciaé Vieiros, El Correo Gallego, De Luns a Venres ou GZnación. En castelán a tendes tamén en La Opinión A Coruña, El Progreso, Diario de Pontevedra, El Correo Gallego, ABC e  Qué!.

Moi poucos concellos galegos cumpren a lei de protección animal.

Asociación Libera advirtiu esta mañá, nun comunicado, do “incumprimento das obligacións” na protección dos animais e a “deixadez” das corporacións locais na implantación de servizos de lacería ou centros de acollida de animais, imprescindibles “para levar a cabo unha efectiva labor de recollida de adopción dos animais abandoados”.

Como explica a nota remitida aos medios de comunicación, a Lei 1/93 de Protección dos Animais domésticos e Salvaxes en catividade da comunidade autónoma de Galicia foi promulgada en 1993. 18 anos despois, con cambio no goberno da Xunta de Galicia incluído, o cumprimento da Lei todavía non acada a totalidade dos municipios galegos.

O responsable para Galicia do colectivo animalista, Rubén Pérez, recordou alguns exemplos como o caso do Concello de Negreira, que en 2008 colaborou na organización dun festexo taurino, e perante o requerimento dunha asociación protectora de animais de Santiago, a corporación admitiu non cumprir coa lei por falta de diñeiro e medios.

“É unha indecencia antepoñer cuestións económicas ó cumprimento da leis; os concellos aproban os orzamentos en pleno, e ademais están obrigados a contratar e facilitar certos servizos”. Engade Rubén Pérez.

Outros dos casos que ofreceu a asociación é o do Consorcio das Mariñas, que aglutina nove concellos da provincia da Coruña, dos que só Arteixo conta con servizo de lacería; pero ningún dispoñe de centro de acollida de animais.

Welcome Democracy!

Nestes días, o convulso estado de Afganistán vive unhas novas eleccións presidenciais. Un estado con 28 millóns de habitantes, e situado nunha das zonas máis estranas do mundo (a nvel político), polo estado de excepción no que viven os seus veciños de Irán, co presunto fraude electivo, que semella alongarse máis do deseado polos aiatolás…

O principal candidato afgano é Hamid Karzai, un suní que loitou aos soviéticos nos 90, durante a primeira guerra moderna de Afganistán, e que trala aparición do réxime talibán, emigrou a París. Non falamos dunha persoa do “populacho”, precisamente. Alí traballou nunha empresa petroleira chamada Unlocal, presumiblemente absorbida, pois na rede non aparece nada.

No excelente documental de Michael Moore, FAHRENHEIT 9/11, amósase outra cara do interesante Karzai; relacións cos Estados Unidos ata o punto de considerarse un peón do antigo presidente Bush junior, na restablecida norteamericana-cracia que impuxeron trala victoria da liberdade e dos Dereitos Humanos.

Hoxe, en Público, sorprende o coñecemento da liberdade e democracia de Hamid. Agora vai pactar con señores da guerra, do mellorciño que un pode atopar; xefes de tribus, vilas, e en xeral de moito armamento e destrucción. Ese tipo de seres humanos aos que non considerar normais. Dostum, por exemplo, un pseudo-xeneral, garantizoulle o 10% dos votos. Non sei como o fara, pero se os ten que pagar ou manipular, quedalle un bo traballo por diante.

Isto é só un exemplo das ansias dalgúns por conservar o poder dun país sumido nunha guerra civil non declarada, na incertidume e na pobreza. Gracias América por salvar a democracia afgana a golpe de bomba e mísil.

Ilustra o artigo unha imaxe dunha estupenda campaña publicitaria de ISHR sobre a discriminación da muller no mundo islámico.