A botica da expresión Rotating Header Image

Outubro, 2009:

O neoliberalismo cultural

Algúns xornais autoconsiderados galegos teñen na súa plantilla unha serie de persoas que dificilmente entrarían na definición de seres humanos normais. Son seres humanos alleos á coxuntura económica e que aproveitan calqueira movemento, por cutre que pareza, para alabar sen tapuxos a un goberno, o actual da Xunta de Galiza, que non se está a destapar como austeiro precisamente.

Falo dunha columna dun catedrático de Dereito Constitucional nun coñecido xornal, moi vendido e moi subvencionado, por certo; e que daría moito que falar se tiveramos que atinxirnos ás desproporcionadas axudas que reciben certos medios de comunicación para promocionar a lingua galega, e que logo quedan na portada traducida o Día das Letras Galegas ou en incluír un tradutor automático (e bastante malo) na súa páxina web.

A teórica suspensión do concerto de U2 en Vigo, co estadio de Balaídos como escenario da xira 360º Tour do grupo de Bono, fai a ledicia dos neoliberais, tan preocupados polo gasto público, máis preocupados polo interese persoal.

Un concerto que custa tres millóns de euros, como comenta o señor Blanco Valdés é efectivamente un gasto moi grande de diñeiro público, pero é complicado que este profesor de universidade poida centrarse no aspecto socioeconómico que supón unha manifestación musical desa categoría, e as repercusións positivas que podería ter para Galiza albergar un concerto que agora acabará en Donosti con toda probabilidade. O diñeiro pódese acadar con patrocinios, coa venda de entradas e de mil formas distintas sen ter que calificalo de despilfarro e sen ter que asumilo, por suposto a Xunta. Outra cousa sería que dito concerto servise como plataforma de difusión do Xacobeo2010 que creo era a intención do anterior goberno que asinou o pre-acordo.

Pero falando de gastos superfluos, molestame moito que os neoliberais culturais non ataquen ao festexo máis subvencionado de todos, e que en Galiza leva uns cantos miles de euros: as touradas. Este 2009 a tauromaquia na Coruña supuxo o 10% do presuposto das festas de Maria Pita, e só albergou a 11.000 persoas, polo case millón de cidadáns que pasaron pola Coruña durante o periodo das festas. Un 10% do diñeiro por ao redor dun 1% da asistencia. Un auténtico e claro caso de neoliberalismo aplastante. Unha subvención a fondo perdido que Blanco Valdés nen o seu xornal mencionan nunca, e que supón un pitorreo aos cidadáns; e iso todavía sen falar do que supón maltratar a un ser vivo por divertimento.

E non marcha…

Hoxe Ric fixo declaracións aos medios, pero declaracións de verdade; perante xornalistas de carne e oso, e non como fixera Mariano Rajoy días antes cunha rolda de prensa enlatada.

E básicamente a nova é sinxela e directa: Ric non quere marchar, non ten problema en asumir que él é omnipresente no Partido Popular de Valencia, e como membro destacado das cortes valencianas. E non fixo nada mal, segundo él mesmo, e se o fixo, coma puñalada cara arriba, é cousa dos demais, dos que mandan e pensan nese entramado chamado Partido Popular, cuxas enrevesadas “polas” chegan a Galiza, Madrid e prometen tocar outros territorios.

Tempo pasou dende as “declaracións de verán” da secretaria xeral, De Cospedal, nas que cargaba contra o propio Estado de Dereito e as bases democráticas ao acusar a un goberno lexítimo (isto soa de tempos antigos) de manipular ao poder xudicial, teóricamente consagrado como independiente. Agora a cousa mudou cos miles de papeis resultantes do levantamento parcial do secreto de sumario da trama Gürtel. Agora xa hai movementos, mellores ou peores…

Tres deputados que deixan o Partido Popular de Madrid, e auguro nun futuro próximo a súa volta ao redil; sedes galegas dos dereitistas financiadas e coas contas infladas coa Xunta de Fraga polo medio, traseiras que se tornan en reloxos e coches de luxo, representantes dos cidadáns nas Cortes Españolas baixo sospeita, e finalmente Camps e Ric coa merda ata o pescozo pero sen sentir o “tufe” que xa poden desfrutar coa boca.

Chegarán as eleccións municipais e todavía gañará a dereita mangante, esa opción política alternativa ao actual goberno e que de seguro saberá administrar mellor o noso diñeiro. Porque a cuestión non é a trama, senón que esta xente controla diñeiro público, invertido agora en paraísos fiscais, outrora capital de todos.

¿Pero por qué berra?

Estou vendo nestes intres o programa reconvertido Foro Aberto, e non me convence en absoluto. Unha posta en escea propia dun programa dos oitenta, un decorado que recorda moito ao “Debate” que sobreviviu durante os catro anos do bipartito, collendo anacos do decorado e pegandoos por onde cadraba.

Pero un xa se sorprende cando escoita (e ve) aos invitados, o director da COPE en Galicia; que supoño que o escollerían pola grande audiencia que ten a súa cadea nas terras galegas, e a Roberto Blanco Valdés, “analista político” segundo a TVG, aínda que para min semella máis un berrón.

Será profesor de Dereito Constitucional, pero non coñece o poder do micrófono e da televisión. Non fai falla berrar, xa te escoitamos polos altofalantes dos nosos televisores, isto non é tampouco o NO-DO.

Comezou o debate, mellor dito os debates, coa lea da toponímia, como quen non quere a cousa, e como se non se soubera que na nova TVG ten poder absoluto e omnipresente o Partido Popular de Galicia. ¡Pero que non se note!. Antón Losada resumiu moi ben a liorta verbal: a polémica sae a un ano das eleccións municipais, e son os de sempre os que a provocan, o PP; coa inestimable axuda do alcalde da Coruña, Javier Losada, que se non fala, Sir Paco o devora.

Por suposto, Robert White defendiu as teses dos gilibollas, como bo pseudo-constitucionalista que é, ata chegar ao punto de defender o toponimo en castelán porque así sae nalgunhas cadeas de televisión, véxase Telecirco, perdón Telecinco; propiedade do sr. Berlusconi, outro demócrata. Ben, defender unha posición allea á Lei de Normalización Lingüística non é de bo profesor de Dereito Constitucional, e mesmo é obviar o propio consenso que agora tamén olvida a dereita parlamentar en Galicia.

Pero cambiou o tema, tocaba o “botellón”, e agora Robert White/Roberto Blanco defendia a posición lexislativa; amparando nas leis a súa demagoxia e verbigracia, e a súa propia incogruencia. Non se pode usar unha lei segundo conveña, e iso é unha maneira moi sinxela de destapar a este tipo de persoas.

Na Coz terá unha boa audiencia, forrada co programa Prensa-Escuela e as festas que fan con Voz Natura estilo campamento das xuventudes falanxistas, pero a sociedade dubido moito que saiba entender as verdadeiras intencións dun conglomerado empresarial oscurantista e amigo do poder.

Concluíndo, Foro Aberto non me gusta; os debates estériles e a berro limpo dalgúns provócanme dor de cabeza, e “zapping”.