A botica da expresión Rotating Header Image

Dereitos e Animais

Ciencia infectada

Resposta ao artigo “Comerse una rata” de Jose Ramón Amor Pan, teólogo e columnista de La Coz.

En resposta ao artigo do sr. Amor, en relación aos dereitos dos animais, teño que dicir que tales afirmacións supoñen un xeito sesgado e simplista de interpretar a realidade.

Cando fala da experimentación en animais, a súa análise é certamente acientífica, invitando a pensar que a experimentación en animais non humanos é necesaria para o avance da propia ciencia e o coñecemento. Non obstante, habería que incidir na gran cantidade de erros e fracasos que tal eido acumula.

Así, podería recordalle ao señor Amor o caso do Talidomida, famoso medicamento empregado nas mulleres embarazadas para controlar as náuseas, probado en ratos e cobaias, que provocaría máis de dez mil nacementos de bebés con mutilacións. E iso que os experimentos cos animais non ofreceran problemas. Ou o Propulsid, un fármaco para tratar refluxos gástricos en poboación infantil, que provocou máis de douscentas mortes debido as alteracións cardíacas que producía. E sen embargo ningún estudo con ratos ofrecera tales complicacións.

A experimentación en animais é unha lucrativa industria que condea a millóns de animais a sufrir crueis investigacións e probas para que logo o oligopolio da saúde e da ciencia poidan obter cuantiosos beneficios e axudas estatais. Xa existen métodos alternativos e substitutivos eficaces e validados por institucións europeas, pero semella que non interesa…

A ética máis básica propugna a fin da vivisección, da crueldade enmascarada de ciencia. O sentido común é deixar de verter químicos nos ollos dos coellos, de diseccionar a cans e gatos todavía vivos, de obrigar a macacos a inxerir substáncias tóxicas. A ciencia é progreso, non reproducir sistemáticamente accións de seculos pasados.

Os intereses ocultos

Fai tempo que non falo dos dereitos dos animais, e a recente solta de visóns en Galicia, unida á solta feita en Soria, obríganme a facer unha serie de puntualizacións, que xa fixen en público, para Xornal de Galicia,  pero que é necesario extender; xa que é un tema controvertido que sen embargo non obten a atención mediática (e social) necesaria se non fora por estes actos.

Hai que mirar máis alá das soltas, do que posiblemente podería ser cualificado como acto vandálico e mirar fronte a unha industria baseada na sangue, e sobre todo, baseada na inutilidade de facer artigos con peles, cando no século XXI existen unha grande variedade de alternativas máis respetuosas cos animais.

Cando se falan das soltas desta semana pasada non se fixo unha reflexión, ao meu parecer imprescindible, e que moitos medios de comunicación pasaron por alto. Ceibaronse visóns europeos, que ao fio do argumento dun ecoloxista sería que o “visón europeo é unha especie ameazada e é pouco lóxico crialo para matar se só quedan ao redor de 500 exemplares en España”. É unha afirmación aplastante, e fácilmente refutable.

Os intereses escuros comezan cando hai case 9 anos o Ministerio de Medio Ambiente cataloga ao visón europeo como especie ameazada, no Catálogo Nacional de Especies Amenazadas a versión en España da Lista Vermella da UICN. Ben, e digo que comezan estes intereses turbios, pois no apartado adicado ao visón europeo, aparece o peche das granxas peleteiras de visón americano como punto básico para garantir a supervivencia do seu colega europeo. Ata o dia de hoxe ninguén, ou moi pouca xente reparou nisto. Unha recomendación explícita de peche, ao igual que ocorre no Reino Unido, Austria ou Irlanda onde as granxas prohibironse hai anos.

Interesante é tamén o caso de Italia, que a pesares de non prohibilo explícitamente, ten unha regulación tan dura que aos peleteiros non lles compensa establecer granxas neste territorio.

Só queda ver como se desenvolve a situación en Galiza, porque desgraciadamente só estes actos son capaces de devolver o debate á sociedade sobre a conveniencia, primeiro do uso de peles e segundo de seguir mantendo granxas de crueldade.

Aínda que non deixa se ser de auténtica oligofrenia que os cazadores condenen estas accións, sabendo en que se basea a súa actividade…

España salvaxe

Comezo a entrada co título dunha canción do grupo de música “Ska-P”, chamada “Wild Spain” ou a traducción ao galego “España Salvaxe”. Hoxe toca falar dun touro, ou mellor dito dun festexo do medievo, o “Toro da Vega”, unha festividade (para algúns) que ten lugar cada ano na localidade de Tordesillas, onde, en resumidas contas, a diversión consiste en matar ao animal a lanzazo limpo, como mataban antes aos mamuts en tempos inmemoriais.

Hoxe mataron a Moscatel, o touro desgraciadamente escollido para 2009; non sen antes alentar a polémica tamén anual, onde grupos e colectivos de defensa animal manifestan o de sempre: queremos que este festexo sexa abolido.

Non deixa de ser curioso que a propia alcaldesa de Tordesillas teña a pouca vergoña de dicír que é “un torneo limpo, onde o touro non sufre”. Parece que a esta persoa hai que ensinarlle fundamentos básicos dos seres vivos, pois negar o sufrimento deste ser vivo, da maneira que o tratan e o asasinan, deixa moito que desexar, máis que nada pola súa intelixencia. Tampouco me sorprende porque sae elixida en Tordesillas, cun festexo á altura da imbecilidade humana, e digno de ser escollido como marabunta pseudo-humana e próxima á extinción mental.

Este festexo ten ata un “Patronato”, que a fin de contas fala da tradición, do festexo, da “raíz”, que apenas soa totalitarista, e ten tanta historia como que se fundou en 1978. Realmente o “Patronato” non deixa de ser un ente pantasma creado por unha asociación cultural da vila (¿cultural?). A súa páxina web destila violencia e inmovilismo social polos seu código fonte, realmente é macabra.

Un ano máis, os que pensamos que a evolución está por riba de tradicións e manifestacións aberrantes, alzamos a nosa voz; e o pobo de Tordesillas volveu demostrar por que se gañou unha portada da publicación sátira “El Jueves”.