A botica da expresión

Quería comezar esta entrada cun video do Pazo de Meirás, unha propiedade expoliada á Familia Pardo Bazán durante a ditadura, que como non, recaeu no poderío da Familia Franco, quenes na actualidade aínda continúan a desfrutar dun espazo que non é seu.

Tamén permito"me" recoller información do Pazo da Galipedia, para aqueles que non saibades de que vai o tema:

Nos terreos onde agora se ergue o pazo houbo ata 1809 unha casa forte, queimada en 1809 polos franceses durante a guerra de independencia. Esta primeira construción pertencera á liñaxe dos Patiño de Bergondo, vencellados por enlaces matrimoniais aos Pardo de Lama, devanceiros da escritora Emilia Pardo Bazán, quen posuía o título de condesa de Pardo Bazán, concedido polo rei Afonso XIII en recoñecemento á súa relevancia no mundo literario. No ano 1893 a escritora e mais a súa nai decidiron encargar a construción dun pazo sobre as ruínas anteriores, das que non se conserva nada.

Trala morte da escritora o 12 de maio de 1921 e do seu fillo Jaime en 1936, os descendentes lexítimos da escritora, a súa filla Blanca Quiroga de Pardo Bazán e a súa nora Manuela Esteban Collantes, tentaron doar o inmoble á Compañía de Xesús, pero esta non aceptou as condicións postas polas herdeiras. A venda produciuse finalmente a unha comisión que buscaba un pazo como agasallo ao ditador Francisco Franco. O pazo pasou a mans do xeneral o 5 de decembro de 1938. A cantidade da venda varía segundo as fontes entre as 400.000, as 450.000 ou as 725.000 pesetas daquel tempo. Trala venda do pazo comezaron as obras de remodelación e acondicionamento da finca: amañouse o muro, a estrada desprazouse varios metros e ampliouse, instalouse unha grande porta de ferro na entrada principal, e construíronse garitas de vixilancia e fontes, para axeitala a ser a residencia de verán do xefe do estado.

Estas obras sufragáronse parcialmente, cando menos, con colectas nos concellos da comarca e con impostos especiais. Os funcionarios vía reducido o seu soldo para financiar as obras. Os arquivos municipais de Oleiros gardan a suma que os cidadáns dese concello entregaron, 9.000 pesetas, con achegas que ían desde os 25 céntimos ata as 400 pesetas, aínda que tamén se recolleron xoias. Noutros casos producíronse ameazas e extorsións, vendas a prezos irrisorios de terreos que ampliaron a extensión do pazo, e doazóns máis ou menos libres baixo a ameaza de desafección co réxime.

Logo da morte de Franco, o pazo pasou á propiedade da muller, quen segue sendo a titular malia falecer en 1988. En 1977 casou alí unha das netas, Merry Martínez Bordiú, co xornalista Jimmy Giménez-Arnau. En 1978 produciuse un incendio que destruíu parte do interior da construción. Durante anos, o inmoble estivo en mal estado ata que foi recuperado e acondicionado de novo en 1996, para a voda doutra das netas de Franco. Na actualidade, o pazo de Meirás é residencia estival da filla de Franco, Carmen Franco.

chúzame

Se hai unhas semanas soprendía Esperanza Aguirre-Wayne efrontándose aos traballadores dun hospital, e en poucos días o seu goberno filtraba o sindicalismo de varios empregados que protestaron contra a súa presenza nun hospital.

Agora, Esperanza, volve coas pilas moi cargadas, quizais demasiado; esta vez o motivo do seu ataque é o auto iniciado polo Xuíz Garzón sobre a ditadura franquista e os seus excesos.

A falta de educación e de respeto que mostra esta muller polos centos de miles de persoas asasinadas durante o réxime franquista roza a ilegalidade. Comparar un feito histórico como a época de Napoleón, que curiosamente é heroe nacional en Francia, co asasinato ruín e sombrío do aparato policial e militar da ditadura é canto menos vergoñoso.

Sempre que ocorre algo relacionado coa ditadura, que se basea por exemplo, na exhumación masiva de fosas comúns, ou no enxusticiamento dos responsables, aparece a temida oración "reabrir viejas heridas". ¿Que vellas feridas vai reabrir, se os familiares e parentes dos asasinados e desaparecidos nunca as pecharon, ¿como é posible que haxa tales personaxes que neguen este dereito a coñecer o paradeiro dos seus familiares?

¿Como é posible que os guerrilleiros e maquis españois aínda non teñan un recoñecemento oficial pola súa defensa do goberno lexítimo? ¿Como pode ser que todavía existan vestixios franquistas nas nosas cidades?

Todo isto ten poucas respostas, e quizais a máis interesante sexa: a algúns non lles interesa. O que foi historia para uns, é un calvario para outros. Case 30 anos vivindo no exilio, case 30 anos sufrindo a represión dos irracionais. E todavía agora, no 2008, certas posicións ideolóxicas néganse a mirar cara diante, pechando definitivamente o sanguento pasado.

En Galicia aínda temos máis posicións surrealistas; a familia Franco, todavía non xuzgada, tentou á Consellería de Cultura para obter unha indemnización pola futura declaración de BIC (Ben de Interés Cultural) do Pazo de Meirás. Carmen, ¿cando pagaredes á familia Pardo Bazán o expolio do seu fogar?

Vendida en:

Kaos en la Red 23/10/2008

chúzame

No 2006 chegou o documental "Una verdad incómoda", que abordaba o tema do quecemento global e as posibles ou hipotéticas causas e desenlace que tería para o noso planeta e para os seus habitantes nos próximos anos.

O documental chegaba avalado polo ex-vicepresidente dos Estados Unidos, Albert Arnold Gore; máis coñecido como Al Gore. Un filme que narraba o propio político en primeira persoa, enlazando con temas da súa vida e como él se declaraba ecoloxista xa en anos pasados.

Despois de "Una verdad incómoda", que sen dúbida espertou a conciencia de moitisima xente, chegaría Live Earth, unha serie de concertos mundiais intercontectados e simultáneos para combatir o cambio climático. A súa finalidade, recaudar diñeiro, foi amplamente cuberta; sen embargo, dubido moito que arranxase algo...

Máis tarde, naceu Climate Project, un proxecto para expandir o coñecemento do quecemento global mediante personaxes mediáticas e tamén persoas anonimas. A día de hoxe, o homólogo español do proxecto apenas fixo nada. Estamos nunha encrucillada moi importante, e somos responsables da destrución e consumo o que estamos sometendo ó planeta.

Al Gore non é nin moito menos un enviado supremo, nin tan sequera ten toda a razón; posto que a súa familia leva arrendando dende hai xeracións distintas minas que posuen, e tal o que predica o político, os combustibles fósiles non son unha boa mediciña.

Pero non quero lanzar unha crítica sen fundamento. Viro ata o 2007, cando Al Gore e Rajendra Pachauri reciben o Premio Nobel da Paz. Al Gore é ben coñecido, pero ¿quén diaños é Rajendra?

Rajendra Pachauri é un experto economista e científico medioambiental, de orixe india, e actual presidente do IPCC, o Panel Intergubernamental para o Cambio Climático, organismo dependente da ONU.

Este organismo xa advertiu que unha das causas do quecemento global provén da desproporcionada explotación gandeira que fai o ser humano. As explotacións animais son responsables do 18% das emisións de gases de efecto invernadoiro no planeta; e por exemplo, unha comparación no Reino Unido fala do 8% das emisións totais do país, fronte o 2,5% das emisións para producir froitas e vexetais.

Segundo Rajendra, é máis doado reducir o consumo de alimentos cárnicos que modificar as nosas conductas cos automóbiles, por iso; comer menos carne é unha boa maneira de loitar contra o quecemento global.

A pesares disto, Al Gore nunca quixo incluír no seu filme o impacto medioambiental da gandeiría, quizáis porque non lle interesaba, ou porque el tamén posue gandos no seu rancho...

Por iso xurdiu "Meat the Truth", un filme documental sufragado con fondos dunha fundación holandesa onde se abranguen todos os problemas que derivan no cambio climático; sen sesgar coñecemento como o señor Albert.

Por certo; Al Gore cobra unha media de 120.000€ por relatorio, e non deixa pasar nunca videocámaras nas súas conferencias ¿que quere ocultar?. Recentemente, o goberno vasco pagoulle 200.000€ por un relatorio, unha cifra que sen dúbida podería ter mellor uso que o dun político reconvertido; compensa que Rajendra Pachauri fale por unha cantidade moitisimo menor, e que de verdade saibamos como combatir o quecemento global dende os nosos fogares.

chúzame

A Universidade de Twente, en Holanda, creou xa no 2005 unha páxina web para descubrir a todolos internautas, o consumo de auga que supón, por exemplo unha xarra de cervexa.

A calculadora hídrica, por chamala dalgunha maneira, analiza distintas variables como o consumo de cereais, produtos cárnicos, leite, ovos, frutas, hortalizas, etc. e tamén os hábitos relacionados coa auga, como a ducha, o cepillado de dentes e demais.

A partires de aquí calcula a "pegada" que deixas no planeta. Os vexetarianos e veganos deberían deixar unha pegada menor; posto que só un kilogramo de carne de tenreira supón un custo duns 15.500 litros de auga, unha cifra enorme, se a comparamos co kilogramo de millo, que cotiza a 1.300 litros...

CLICKEA E DESCUBRE A TÚA "PEGADA"

É unha pequena e sinxela ferramenta que nos pode axudar a concienciarnos da problemática da auga no planeta, onde cada ano morren 5 millóns de nenos por desnutrición severa, e onde as explotacións animais contaminan o solo e as augas doces soterradas (acuíferos e ríos).

chúzame