A botica da expresión Rotating Header Image

Dereitos e Persoas

Asistencialismo

Un dos momentos estelares da semana que levamos é a subasta benéfica que Novas Xeracións organizou co obxetivo (presunto) de axudar aos máis necesitados. Por que non se sabe como se empregará o diñeiro salvo as declaracións dos pequenos populares.

Na subasta aparecían cousas como o móbil que empregou Rueda na campaña das eleccións 2009 de Galiza; un bolígrafo, uns zapatos de tacón, puros e garabata. Unha combinación explosiva completada cunha cea co señor presidente da Xunta de Galiza, Alberte Nuñez Feijoó.

A situación non debería ir a máis da egolatría que amosa a dereita, de non ser porque a suposta cea terá lugar na casa dos galegos, a residencia oficial do presidente da Xunta; un espazo público co que o Partido Popular, que leva ocupando o “chabolo” uns cantos anos, co inciso do bipartito, organizará un acto privado polo contido, e privado polo continente; ao tratarse dunha iniciativa que parte das súas xuventudes.

Reservo a opinión sobre o desembolso de 1.300€ para cear cunha persoa, sexa quen sexa; pero penso que hai mellores formas de recaudar fondos, e de seguro, que o montante total, ao redor de 3.000€ poderían facer falta a moitas organizacións que traballan con países en vías de desenvolvemento, despois da austeridade que lle aplicaron os populares aos presupostos de Cooperación Internacional e Cooperación ao Desenvolvemento.

É a volta ao asistencialismo, á beneficencia de séculos pasados, onde a aristocracia regalaba diñeiro e obxetos en determinadas épocas do ano, naqueles anos dos albergues de pobres, as primeiras institucións sociais de España, e da formación relixiosa do indixente como forma de redención e cura da miseria.

As persoas que necesitan axuda non queren ególatras nen caridade, necesitan unha acción integral e real dun goberno, que polo momento, non mellorou nada a situación de moitos colectivos en risco de exclusión social. Non está ben criticar dende a oposición para logo xogar de titular e non meter ningún gol.

Por esta falcatruada propagandística, o Partido Popular de Galicia e as Novas Xeracións deixan o seu marcador social a cero.

Na procura da (verdadeira) aconfesionalidade

Joan Tardà falou nestes días da proposta que presentara Esquerra para garantir a aconfesionalidade do Estado nas aulas; unha proposta innecesaria se se garantira o cumprimento real da constitución española. Pero a realidade é ben distinta. Máis de trinta anos despois da carta magna, todavía temos que ver crucifixos nas escolas públicas e en case todos os centros concertados.

Galiza non é unha excepción, xunto a imaxe do rei, temos a imaxe de cristo presente, unha mágoa que neste país non souberamos atallar correctamente a problemática da confesionalidade, a laicidade e a garantía dun estado que non se decantase por unha ou outra relixión. A pesares de ver como España asinaba diferentes acordos co Vaticano, ese estado que se preocupa tanto por todos nós.

A proposta de ERC pasou case inadvertida para os medios de comunicación, e as verbas de Joan no seu blogue case non sairon dos hipotéticos muros da rede.

Este mércores debaterase e votarase a teórica extinción da simboloxía relixiosa en centros educativos. E non estaría de máis que os centros que tamén perciben fondos do estado ou dos territorios autonómicos tiveran que prescindir de tal aparello.

Non é lóxico que no século XXI, que no ano 2009 todavía teñamos este debate; nun contexto onde a Igrexa Católica e a súa representación, a Conferencia Episcopal faga política, lance ameazas e exerza de moralista. Os crucifixos son unha parte da parafernalia relixiosa, pero tamén un elemento que atenta contra a aconfesionalidade. Polo menos xa non dín !Santiago y cierra, España!. Haberá que prestar moita atención á nova Lei de Liberdade Relixiosa; se será tal ou se será unha nova forma de rirse dos ateos e doutras confesións.

Filoloxía avanzada para puristas

Filoloxía pura e dura, leccións de coñecemento do noso gran presidente, Alberto Nuñez Feijóo. Segundo este grande estudoso da cultura e língua galega, os partidos que deixaron o poder do goberno da Xunta de Galiza, agora tentan “revolver” ás rúas e vilas na procura da imposición. Como o PSdG-PSOE e o BNG perderon nas urnas, agora segundo o actual presidente da Xunta, queren forzar as súas ideas impositoras; pero o que non cita este erudito é que a suma da oposición ten máis votos que a lista máis votada, o Partido Popular; paradoxas da democracia participativa.

Non é cuestión de politizar a língua máis do que xa a politizou a dereita, e o populismo de UPyD, renovando cada semana o debate insulso e a polémica estéril da defensa da língua e do extermino case programado nesta lexislatura.

Non hai unas políticas e outras cara o galego. Se existe unha lexislación relativa que protexe a permanencia desta língua e accións que promoven o seu uso, non hai que romper o consenso. Lóxicamente isto non é o que pensa Alberto, e menos o que pensa parte do Partido Popular. Se hai unha lei, podemola derogar; se non existe, pois a creamos e para máis demagoxia, facemos unha consulta aos país… un referendo amparado pola manga da súa chaqueta, claro.

Relacionar o empobrecemento lingüístico, termo innovador na súa retórica, coa língua galega é cando menos tendencioso. Pois non podemos olvidar que o actual decreto, próximamente derogado, instaba ao goberno a favorecer o uso do galego nas aulas cun 50% das materias en cada língua oficial. A pesares diso, moitos rapaces e rapazas teñen o 90% das súas materias en castelán ¿e isto non é empobrecemento?

Nunca se viu ata agora un rapaz que non soubera falar castelán, pero xa hai casos de “incompetentes” lingüísticos en galego, e o problema só crece. Hai que garantir o dereito a estudar en galego, como língua, non como vestixio histórico-cultural da nosa terra.