A botica da expresión Rotating Header Image

Política

Vangarda

O venres pasado e durante esta semana as persoas que cremos que as touradas non teñen sentido en pleno século XXI, tivemos en Catalunya, unha das maiores alegrías dos últimos anos. O Parlament rexeitaba as enmendas á totalidade presentadas por Ciudadants, o Partido Popular de Catalunya, e o PSC, esa versión catalana-descafeinada do PSOE, a proposta popular seguía cara diante.

Os artifíces da iniciativa son 180.169 persoas. Os firmantes dunha Iniciativa Lexislativa Popular que contou con 880 fedatarios, as persoas encargadas de recoller as sinaturas e validalas no momento mediante a revisión do DNI do “firmante”. Era a primeira vez que unha proposta tan multitudinaria sobre a tauromaquia chegaba a unha cámara autonómica.

Dende Galicia, Mellor Sen Touradas, na outra beira do territorio español, e pasando polas comunidades máis rancias do Estado, ofrecíase a visión dos abolicionistas galegos na Televisión de Galicia e na Radio Galega. Houbo ata un debate case simultaneo coa votación da ILP no Parlament.

A pesares da axustada votación, as enquisas otorgan unha maioría aplastante ás persoas que non queren ver como outros seres humanos teñen a liberdade, e recalco liberdade, para ver como se tortura e martiriza a un animal. Recalco esa curiosa verba porque é un dos argumentos máis manidos polos afecionados e a industria taurina, unha suposta liberdade para poder ver como torturar animais nun espazo privado.

A liberdade e o anti-españolismo, como se todas as enquisas que fixeron medios como El inMundo, La sinRazón, La Coz de Galicia, La Opinión, etc etc foran de tendencia nacionalista histórica; porque hai que saber diferenciar que defender unha tradición centralizadora como é a tauromaquia, vinculada só a determinadas comunidades, tamén é un exercicio de nacionalismo. Pero o debate é sobre protección animal.

Non podemos vincular ao movemento antitouradas co debate nacionalista; pode haber parte dos antitaurinos que sexan nacionalistas e que rexeiten este espectáculo por motivos políticos. Pero ao final, a verdadeira análise que se ten que facer é que cada ano tortúranse máis de 40.000 animais, que os gandeiros de lidia recibiron 220€ por cada guiñapo, e que os festexos subvencionaronse co noso diñeiro.

A conta, por favor

A caverna leva unha mala semana. Primeiro foi a agresión ao xornalista Herman Tertsch a que levantou a polvareda da violencia contra a liberdade de expresión, sinalando a un coñecido humorista e a unha cadea de televisión de instigar ao ataque dunha persoa. O motivo, uns videos manipulados por un programa onde o serñor Terstsch dicía cousas como “mataría a 15 o 20 pacifístas(…)”, sempre manipulados, volvo repetir.

O que non fora manipulado era a opinión en directo deste crítico xornalista, recordando que mataría varias persoas de Al Qaeda se con iso liberaban aos secuestrados españois. Rápidamente certos medios e algún político rexional sinalaron.

Despois deste circo mediático, provocado polo afán de conspiraccionismo, hoxe sabemos que o grande locutor (presunto) pirata Federico Jiménez Losantos (pirata polas emisións sen licencia de esRadio na provincia de Tarragona), terá que indemnizar a Esquerra Republicana de Catalunya con 60.000 euros, por locutar, nunca mellor dito, que na sede da formación catalana escondíanse armas, e os seus militantes e por ende, dirixentes, eran terroristas. Unha pérola máis dun dos xornalistas máis condeados dos “mass-media” españois.

A Audiencia de Barcelona conmina ao xornalista rebelde a pagar, por atentar contra o honor dun partido político e dos seus militantes hai dous anos, no 2007, nunha columna de El Mundo. A sentenza resume moi ben o sentir de moitos cidadáns con este home, “o dereito a expresión non é ilimitado”, e por tanto, novo varapalo para a caverna. Mala semana, si.

Na procura da (verdadeira) aconfesionalidade

Joan Tardà falou nestes días da proposta que presentara Esquerra para garantir a aconfesionalidade do Estado nas aulas; unha proposta innecesaria se se garantira o cumprimento real da constitución española. Pero a realidade é ben distinta. Máis de trinta anos despois da carta magna, todavía temos que ver crucifixos nas escolas públicas e en case todos os centros concertados.

Galiza non é unha excepción, xunto a imaxe do rei, temos a imaxe de cristo presente, unha mágoa que neste país non souberamos atallar correctamente a problemática da confesionalidade, a laicidade e a garantía dun estado que non se decantase por unha ou outra relixión. A pesares de ver como España asinaba diferentes acordos co Vaticano, ese estado que se preocupa tanto por todos nós.

A proposta de ERC pasou case inadvertida para os medios de comunicación, e as verbas de Joan no seu blogue case non sairon dos hipotéticos muros da rede.

Este mércores debaterase e votarase a teórica extinción da simboloxía relixiosa en centros educativos. E non estaría de máis que os centros que tamén perciben fondos do estado ou dos territorios autonómicos tiveran que prescindir de tal aparello.

Non é lóxico que no século XXI, que no ano 2009 todavía teñamos este debate; nun contexto onde a Igrexa Católica e a súa representación, a Conferencia Episcopal faga política, lance ameazas e exerza de moralista. Os crucifixos son unha parte da parafernalia relixiosa, pero tamén un elemento que atenta contra a aconfesionalidade. Polo menos xa non dín !Santiago y cierra, España!. Haberá que prestar moita atención á nova Lei de Liberdade Relixiosa; se será tal ou se será unha nova forma de rirse dos ateos e doutras confesións.