A botica da expresión Rotating Header Image

Asistencialismo

Un dos momentos estelares da semana que levamos é a subasta benéfica que Novas Xeracións organizou co obxetivo (presunto) de axudar aos máis necesitados. Por que non se sabe como se empregará o diñeiro salvo as declaracións dos pequenos populares.

Na subasta aparecían cousas como o móbil que empregou Rueda na campaña das eleccións 2009 de Galiza; un bolígrafo, uns zapatos de tacón, puros e garabata. Unha combinación explosiva completada cunha cea co señor presidente da Xunta de Galiza, Alberte Nuñez Feijoó.

A situación non debería ir a máis da egolatría que amosa a dereita, de non ser porque a suposta cea terá lugar na casa dos galegos, a residencia oficial do presidente da Xunta; un espazo público co que o Partido Popular, que leva ocupando o “chabolo” uns cantos anos, co inciso do bipartito, organizará un acto privado polo contido, e privado polo continente; ao tratarse dunha iniciativa que parte das súas xuventudes.

Reservo a opinión sobre o desembolso de 1.300€ para cear cunha persoa, sexa quen sexa; pero penso que hai mellores formas de recaudar fondos, e de seguro, que o montante total, ao redor de 3.000€ poderían facer falta a moitas organizacións que traballan con países en vías de desenvolvemento, despois da austeridade que lle aplicaron os populares aos presupostos de Cooperación Internacional e Cooperación ao Desenvolvemento.

É a volta ao asistencialismo, á beneficencia de séculos pasados, onde a aristocracia regalaba diñeiro e obxetos en determinadas épocas do ano, naqueles anos dos albergues de pobres, as primeiras institucións sociais de España, e da formación relixiosa do indixente como forma de redención e cura da miseria.

As persoas que necesitan axuda non queren ególatras nen caridade, necesitan unha acción integral e real dun goberno, que polo momento, non mellorou nada a situación de moitos colectivos en risco de exclusión social. Non está ben criticar dende a oposición para logo xogar de titular e non meter ningún gol.

Por esta falcatruada propagandística, o Partido Popular de Galicia e as Novas Xeracións deixan o seu marcador social a cero.

Vangarda

O venres pasado e durante esta semana as persoas que cremos que as touradas non teñen sentido en pleno século XXI, tivemos en Catalunya, unha das maiores alegrías dos últimos anos. O Parlament rexeitaba as enmendas á totalidade presentadas por Ciudadants, o Partido Popular de Catalunya, e o PSC, esa versión catalana-descafeinada do PSOE, a proposta popular seguía cara diante.

Os artifíces da iniciativa son 180.169 persoas. Os firmantes dunha Iniciativa Lexislativa Popular que contou con 880 fedatarios, as persoas encargadas de recoller as sinaturas e validalas no momento mediante a revisión do DNI do “firmante”. Era a primeira vez que unha proposta tan multitudinaria sobre a tauromaquia chegaba a unha cámara autonómica.

Dende Galicia, Mellor Sen Touradas, na outra beira do territorio español, e pasando polas comunidades máis rancias do Estado, ofrecíase a visión dos abolicionistas galegos na Televisión de Galicia e na Radio Galega. Houbo ata un debate case simultaneo coa votación da ILP no Parlament.

A pesares da axustada votación, as enquisas otorgan unha maioría aplastante ás persoas que non queren ver como outros seres humanos teñen a liberdade, e recalco liberdade, para ver como se tortura e martiriza a un animal. Recalco esa curiosa verba porque é un dos argumentos máis manidos polos afecionados e a industria taurina, unha suposta liberdade para poder ver como torturar animais nun espazo privado.

A liberdade e o anti-españolismo, como se todas as enquisas que fixeron medios como El inMundo, La sinRazón, La Coz de Galicia, La Opinión, etc etc foran de tendencia nacionalista histórica; porque hai que saber diferenciar que defender unha tradición centralizadora como é a tauromaquia, vinculada só a determinadas comunidades, tamén é un exercicio de nacionalismo. Pero o debate é sobre protección animal.

Non podemos vincular ao movemento antitouradas co debate nacionalista; pode haber parte dos antitaurinos que sexan nacionalistas e que rexeiten este espectáculo por motivos políticos. Pero ao final, a verdadeira análise que se ten que facer é que cada ano tortúranse máis de 40.000 animais, que os gandeiros de lidia recibiron 220€ por cada guiñapo, e que os festexos subvencionaronse co noso diñeiro.

A conta, por favor

A caverna leva unha mala semana. Primeiro foi a agresión ao xornalista Herman Tertsch a que levantou a polvareda da violencia contra a liberdade de expresión, sinalando a un coñecido humorista e a unha cadea de televisión de instigar ao ataque dunha persoa. O motivo, uns videos manipulados por un programa onde o serñor Terstsch dicía cousas como “mataría a 15 o 20 pacifístas(…)”, sempre manipulados, volvo repetir.

O que non fora manipulado era a opinión en directo deste crítico xornalista, recordando que mataría varias persoas de Al Qaeda se con iso liberaban aos secuestrados españois. Rápidamente certos medios e algún político rexional sinalaron.

Despois deste circo mediático, provocado polo afán de conspiraccionismo, hoxe sabemos que o grande locutor (presunto) pirata Federico Jiménez Losantos (pirata polas emisións sen licencia de esRadio na provincia de Tarragona), terá que indemnizar a Esquerra Republicana de Catalunya con 60.000 euros, por locutar, nunca mellor dito, que na sede da formación catalana escondíanse armas, e os seus militantes e por ende, dirixentes, eran terroristas. Unha pérola máis dun dos xornalistas máis condeados dos “mass-media” españois.

A Audiencia de Barcelona conmina ao xornalista rebelde a pagar, por atentar contra o honor dun partido político e dos seus militantes hai dous anos, no 2007, nunha columna de El Mundo. A sentenza resume moi ben o sentir de moitos cidadáns con este home, “o dereito a expresión non é ilimitado”, e por tanto, novo varapalo para a caverna. Mala semana, si.