A botica da expresión Rotating Header Image

Catalunya

De touros e liberdade, pasando por Vedra

Nesta semana comezaron as comparecencias na Comisión de Medio Ambiente e Vivenda do Parlament de Catalunya, sobre a iniciativa lexislativa popular contra as touradas, coa asistencia dun total de 30 persoas (comparecentes). Pola parte que nos toca, apostouse por catedráticos, escritores, expertos en comportamento animal e veterinaria, etc. A fin de contas, pola ciencia e a racionalidade.

Pola outra banda, e supoño que perante a falta de argumento do sector taurino, foron ex-toureiros, membros de peñas, gandeiros, en fin; xente en xeral con “poucas luces”, seguindo símiles taurinos.

Certos medios de comunicación, coñecidos habitualmente como a caverna, manipularon interesadamente as declaracións de Jesús Mosterín, cando afirmou que a ablación do clítoris era tan tradicional como a tauromaquia. Efectivamente non é barbaridade. Cando unha industria afirma que a tauromaquia ten longo percorrido na Historia de España, lóxicamente pode equipararse con outras “tradicións” como esta salvaxada prácticada nalgúns países africanos, ou o “machismo” todavía existente en España e outros países. Son tradicións, e non precisamente positivas.

Por outra banda, o pasado 4 de marzo tivo lugar a votación dunha moción contra as touradas no Concello de Vedra. Como parte da campaña da plataforma Galicia, Mellor Sen Touradas, “Queres declarar a túa vila abolicionista?”, e coma se dunha paradoxa se tratase, a moción aprobouse cun voto a favor, e 12 abstencións, garantindo que Vedra sexa a segunda vila contraria as touradas de Galiza, despois da declaración de Cangas do Morrazo.

Por certo, as páxinas web da plataforma GMST, da plataforma da ILP (Prou!) e da Asociación Animalista Libera! foron atacadas nos prolegómenos das comparecencias no Parlament. A falla de argumentos dalgúns e o medo a non poder presenciar máis carnicerías nas prazas de touros, florecen.

A conta, por favor

A caverna leva unha mala semana. Primeiro foi a agresión ao xornalista Herman Tertsch a que levantou a polvareda da violencia contra a liberdade de expresión, sinalando a un coñecido humorista e a unha cadea de televisión de instigar ao ataque dunha persoa. O motivo, uns videos manipulados por un programa onde o serñor Terstsch dicía cousas como “mataría a 15 o 20 pacifístas(…)”, sempre manipulados, volvo repetir.

O que non fora manipulado era a opinión en directo deste crítico xornalista, recordando que mataría varias persoas de Al Qaeda se con iso liberaban aos secuestrados españois. Rápidamente certos medios e algún político rexional sinalaron.

Despois deste circo mediático, provocado polo afán de conspiraccionismo, hoxe sabemos que o grande locutor (presunto) pirata Federico Jiménez Losantos (pirata polas emisións sen licencia de esRadio na provincia de Tarragona), terá que indemnizar a Esquerra Republicana de Catalunya con 60.000 euros, por locutar, nunca mellor dito, que na sede da formación catalana escondíanse armas, e os seus militantes e por ende, dirixentes, eran terroristas. Unha pérola máis dun dos xornalistas máis condeados dos “mass-media” españois.

A Audiencia de Barcelona conmina ao xornalista rebelde a pagar, por atentar contra o honor dun partido político e dos seus militantes hai dous anos, no 2007, nunha columna de El Mundo. A sentenza resume moi ben o sentir de moitos cidadáns con este home, “o dereito a expresión non é ilimitado”, e por tanto, novo varapalo para a caverna. Mala semana, si.

Na procura da (verdadeira) aconfesionalidade

Joan Tardà falou nestes días da proposta que presentara Esquerra para garantir a aconfesionalidade do Estado nas aulas; unha proposta innecesaria se se garantira o cumprimento real da constitución española. Pero a realidade é ben distinta. Máis de trinta anos despois da carta magna, todavía temos que ver crucifixos nas escolas públicas e en case todos os centros concertados.

Galiza non é unha excepción, xunto a imaxe do rei, temos a imaxe de cristo presente, unha mágoa que neste país non souberamos atallar correctamente a problemática da confesionalidade, a laicidade e a garantía dun estado que non se decantase por unha ou outra relixión. A pesares de ver como España asinaba diferentes acordos co Vaticano, ese estado que se preocupa tanto por todos nós.

A proposta de ERC pasou case inadvertida para os medios de comunicación, e as verbas de Joan no seu blogue case non sairon dos hipotéticos muros da rede.

Este mércores debaterase e votarase a teórica extinción da simboloxía relixiosa en centros educativos. E non estaría de máis que os centros que tamén perciben fondos do estado ou dos territorios autonómicos tiveran que prescindir de tal aparello.

Non é lóxico que no século XXI, que no ano 2009 todavía teñamos este debate; nun contexto onde a Igrexa Católica e a súa representación, a Conferencia Episcopal faga política, lance ameazas e exerza de moralista. Os crucifixos son unha parte da parafernalia relixiosa, pero tamén un elemento que atenta contra a aconfesionalidade. Polo menos xa non dín !Santiago y cierra, España!. Haberá que prestar moita atención á nova Lei de Liberdade Relixiosa; se será tal ou se será unha nova forma de rirse dos ateos e doutras confesións.