A botica da expresión Rotating Header Image

Comisión

De touros e liberdade, pasando por Vedra

Nesta semana comezaron as comparecencias na Comisión de Medio Ambiente e Vivenda do Parlament de Catalunya, sobre a iniciativa lexislativa popular contra as touradas, coa asistencia dun total de 30 persoas (comparecentes). Pola parte que nos toca, apostouse por catedráticos, escritores, expertos en comportamento animal e veterinaria, etc. A fin de contas, pola ciencia e a racionalidade.

Pola outra banda, e supoño que perante a falta de argumento do sector taurino, foron ex-toureiros, membros de peñas, gandeiros, en fin; xente en xeral con “poucas luces”, seguindo símiles taurinos.

Certos medios de comunicación, coñecidos habitualmente como a caverna, manipularon interesadamente as declaracións de Jesús Mosterín, cando afirmou que a ablación do clítoris era tan tradicional como a tauromaquia. Efectivamente non é barbaridade. Cando unha industria afirma que a tauromaquia ten longo percorrido na Historia de España, lóxicamente pode equipararse con outras “tradicións” como esta salvaxada prácticada nalgúns países africanos, ou o “machismo” todavía existente en España e outros países. Son tradicións, e non precisamente positivas.

Por outra banda, o pasado 4 de marzo tivo lugar a votación dunha moción contra as touradas no Concello de Vedra. Como parte da campaña da plataforma Galicia, Mellor Sen Touradas, “Queres declarar a túa vila abolicionista?”, e coma se dunha paradoxa se tratase, a moción aprobouse cun voto a favor, e 12 abstencións, garantindo que Vedra sexa a segunda vila contraria as touradas de Galiza, despois da declaración de Cangas do Morrazo.

Por certo, as páxinas web da plataforma GMST, da plataforma da ILP (Prou!) e da Asociación Animalista Libera! foron atacadas nos prolegómenos das comparecencias no Parlament. A falla de argumentos dalgúns e o medo a non poder presenciar máis carnicerías nas prazas de touros, florecen.

Fogo!: Carta Aberta á Comisión (…) Hogueras de San Juan

Perante a declaración de persona non grata por parte da Comisión Promotora de las Hogueras de San Juan do Tenente de Alcalde da Coruña, Henrique Tello, remito esta carta aberta para aclarar algunhas das posturas que non me parecen aceptableis por parte dunha entidade privada que recibe fondos públicos, ou recibía noutros tempos.

Á atención da Comisión,

Dende a miña humilde postura, a declaración de Henrique Tello como persoa non grata só reflicte un berrinche nunha entidade que outrora recibiu unha inxente axuda para celebrar un festexo que inclúe todo tipo de actos.

Sen embargo, neste programa de actividades inclúense actividades relixiosas (lóxico chamándose San Xoan), pero que para parte da sociedade coruñesa non interesan, e sobretodo non elixen subvencionar co seu diñeiro, falando da verdadeira laicidade do Estado, e da laicidade que debería primar nun Concello como o da Coruña.

Ademais das ofrendas e das diferentes misas que se celebran nos días anteriores a San Xoán, os coruñeses tamén temos que aguantar unha homenaxe á bandeira española, por parte do destacamento militar na Coruña e ven promocionada e difundida pola propia Comisión. Nunca, vin unha homenaxe á bandeira galega, xa que falamos de igualdade e de respeto.

Sendo todo isto bastante escuro, continúo as cuestións sobre a rotura das relacións coa Tenencia de Alcaldía, e supoño que co Concello en xeral, !!hai que ser coherentes, e non mendigar noutras concellarías¡¡.

E aquí chegamos o uso do galego, que vostedes parecen destacar nun dos parágrafos do seu comunicado, tamén difundido na prensa. O español, como ben dín, é o idioma oficial en todo o territorio español, pero o galego tamén é oficial en Galicia; e vostedes, a Comisión Promotora, recibindo diñeiro do erario público, non teñen ningún inconveniente en ignoralo, e ofrecer todo en español. O que a min me parece estupendo, porque da conta do seu nivel cultural e de a quen prefiren e a quen non.

Eu autoexclúome da súa festa, ou da súa maneira de facer a festa mellor dito. Nin relixión, nin castelanización incipiente nin rexeitamento das persoas.

Tampouco me estranaría nada que a Concellaría de Festas aportara o que non aporta a Tenencia de Alcaldía e no 2009 non haxa protesta algunha da Comisión. !Que ben se vivía con Paco! ¿non si?

Enviada por correo electrónico á Comisión o sábado 7 de Febreiro do 2009, ás 0.59 horas

O Pazo do pobo

Quería comezar esta entrada cun video do Pazo de Meirás, unha propiedade expoliada á Familia Pardo Bazán durante a ditadura, que como non, recaeu no poderío da Familia Franco, quenes na actualidade aínda continúan a desfrutar dun espazo que non é seu.

Tamén permito”me” recoller información do Pazo da Galipedia, para aqueles que non saibades de que vai o tema:

Nos terreos onde agora se ergue o pazo houbo ata 1809 unha casa forte, queimada en 1809 polos franceses durante a guerra de independencia. Esta primeira construción pertencera á liñaxe dos Patiño de Bergondo, vencellados por enlaces matrimoniais aos Pardo de Lama, devanceiros da escritora Emilia Pardo Bazán, quen posuía o título de condesa de Pardo Bazán, concedido polo rei Afonso XIII en recoñecemento á súa relevancia no mundo literario. No ano 1893 a escritora e mais a súa nai decidiron encargar a construción dun pazo sobre as ruínas anteriores, das que non se conserva nada.

Trala morte da escritora o 12 de maio de 1921 e do seu fillo Jaime en 1936, os descendentes lexítimos da escritora, a súa filla Blanca Quiroga de Pardo Bazán e a súa nora Manuela Esteban Collantes, tentaron doar o inmoble á Compañía de Xesús, pero esta non aceptou as condicións postas polas herdeiras. A venda produciuse finalmente a unha comisión que buscaba un pazo como agasallo ao ditador Francisco Franco. O pazo pasou a mans do xeneral o 5 de decembro de 1938. A cantidade da venda varía segundo as fontes entre as 400.000, as 450.000 ou as 725.000 pesetas daquel tempo. Trala venda do pazo comezaron as obras de remodelación e acondicionamento da finca: amañouse o muro, a estrada desprazouse varios metros e ampliouse, instalouse unha grande porta de ferro na entrada principal, e construíronse garitas de vixilancia e fontes, para axeitala a ser a residencia de verán do xefe do estado.

Estas obras sufragáronse parcialmente, cando menos, con colectas nos concellos da comarca e con impostos especiais. Os funcionarios vía reducido o seu soldo para financiar as obras. Os arquivos municipais de Oleiros gardan a suma que os cidadáns dese concello entregaron, 9.000 pesetas, con achegas que ían desde os 25 céntimos ata as 400 pesetas, aínda que tamén se recolleron xoias. Noutros casos producíronse ameazas e extorsións, vendas a prezos irrisorios de terreos que ampliaron a extensión do pazo, e doazóns máis ou menos libres baixo a ameaza de desafección co réxime.

Logo da morte de Franco, o pazo pasou á propiedade da muller, quen segue sendo a titular malia falecer en 1988. En 1977 casou alí unha das netas, Merry Martínez Bordiú, co xornalista Jimmy Giménez-Arnau. En 1978 produciuse un incendio que destruíu parte do interior da construción. Durante anos, o inmoble estivo en mal estado ata que foi recuperado e acondicionado de novo en 1996, para a voda doutra das netas de Franco. Na actualidade, o pazo de Meirás é residencia estival da filla de Franco, Carmen Franco.