A botica da expresión Rotating Header Image

Galicia

Vangarda

O venres pasado e durante esta semana as persoas que cremos que as touradas non teñen sentido en pleno século XXI, tivemos en Catalunya, unha das maiores alegrías dos últimos anos. O Parlament rexeitaba as enmendas á totalidade presentadas por Ciudadants, o Partido Popular de Catalunya, e o PSC, esa versión catalana-descafeinada do PSOE, a proposta popular seguía cara diante.

Os artifíces da iniciativa son 180.169 persoas. Os firmantes dunha Iniciativa Lexislativa Popular que contou con 880 fedatarios, as persoas encargadas de recoller as sinaturas e validalas no momento mediante a revisión do DNI do “firmante”. Era a primeira vez que unha proposta tan multitudinaria sobre a tauromaquia chegaba a unha cámara autonómica.

Dende Galicia, Mellor Sen Touradas, na outra beira do territorio español, e pasando polas comunidades máis rancias do Estado, ofrecíase a visión dos abolicionistas galegos na Televisión de Galicia e na Radio Galega. Houbo ata un debate case simultaneo coa votación da ILP no Parlament.

A pesares da axustada votación, as enquisas otorgan unha maioría aplastante ás persoas que non queren ver como outros seres humanos teñen a liberdade, e recalco liberdade, para ver como se tortura e martiriza a un animal. Recalco esa curiosa verba porque é un dos argumentos máis manidos polos afecionados e a industria taurina, unha suposta liberdade para poder ver como torturar animais nun espazo privado.

A liberdade e o anti-españolismo, como se todas as enquisas que fixeron medios como El inMundo, La sinRazón, La Coz de Galicia, La Opinión, etc etc foran de tendencia nacionalista histórica; porque hai que saber diferenciar que defender unha tradición centralizadora como é a tauromaquia, vinculada só a determinadas comunidades, tamén é un exercicio de nacionalismo. Pero o debate é sobre protección animal.

Non podemos vincular ao movemento antitouradas co debate nacionalista; pode haber parte dos antitaurinos que sexan nacionalistas e que rexeiten este espectáculo por motivos políticos. Pero ao final, a verdadeira análise que se ten que facer é que cada ano tortúranse máis de 40.000 animais, que os gandeiros de lidia recibiron 220€ por cada guiñapo, e que os festexos subvencionaronse co noso diñeiro.

O neoliberalismo cultural

Algúns xornais autoconsiderados galegos teñen na súa plantilla unha serie de persoas que dificilmente entrarían na definición de seres humanos normais. Son seres humanos alleos á coxuntura económica e que aproveitan calqueira movemento, por cutre que pareza, para alabar sen tapuxos a un goberno, o actual da Xunta de Galiza, que non se está a destapar como austeiro precisamente.

Falo dunha columna dun catedrático de Dereito Constitucional nun coñecido xornal, moi vendido e moi subvencionado, por certo; e que daría moito que falar se tiveramos que atinxirnos ás desproporcionadas axudas que reciben certos medios de comunicación para promocionar a lingua galega, e que logo quedan na portada traducida o Día das Letras Galegas ou en incluír un tradutor automático (e bastante malo) na súa páxina web.

A teórica suspensión do concerto de U2 en Vigo, co estadio de Balaídos como escenario da xira 360º Tour do grupo de Bono, fai a ledicia dos neoliberais, tan preocupados polo gasto público, máis preocupados polo interese persoal.

Un concerto que custa tres millóns de euros, como comenta o señor Blanco Valdés é efectivamente un gasto moi grande de diñeiro público, pero é complicado que este profesor de universidade poida centrarse no aspecto socioeconómico que supón unha manifestación musical desa categoría, e as repercusións positivas que podería ter para Galiza albergar un concerto que agora acabará en Donosti con toda probabilidade. O diñeiro pódese acadar con patrocinios, coa venda de entradas e de mil formas distintas sen ter que calificalo de despilfarro e sen ter que asumilo, por suposto a Xunta. Outra cousa sería que dito concerto servise como plataforma de difusión do Xacobeo2010 que creo era a intención do anterior goberno que asinou o pre-acordo.

Pero falando de gastos superfluos, molestame moito que os neoliberais culturais non ataquen ao festexo máis subvencionado de todos, e que en Galiza leva uns cantos miles de euros: as touradas. Este 2009 a tauromaquia na Coruña supuxo o 10% do presuposto das festas de Maria Pita, e só albergou a 11.000 persoas, polo case millón de cidadáns que pasaron pola Coruña durante o periodo das festas. Un 10% do diñeiro por ao redor dun 1% da asistencia. Un auténtico e claro caso de neoliberalismo aplastante. Unha subvención a fondo perdido que Blanco Valdés nen o seu xornal mencionan nunca, e que supón un pitorreo aos cidadáns; e iso todavía sen falar do que supón maltratar a un ser vivo por divertimento.

E non marcha…

Hoxe Ric fixo declaracións aos medios, pero declaracións de verdade; perante xornalistas de carne e oso, e non como fixera Mariano Rajoy días antes cunha rolda de prensa enlatada.

E básicamente a nova é sinxela e directa: Ric non quere marchar, non ten problema en asumir que él é omnipresente no Partido Popular de Valencia, e como membro destacado das cortes valencianas. E non fixo nada mal, segundo él mesmo, e se o fixo, coma puñalada cara arriba, é cousa dos demais, dos que mandan e pensan nese entramado chamado Partido Popular, cuxas enrevesadas “polas” chegan a Galiza, Madrid e prometen tocar outros territorios.

Tempo pasou dende as “declaracións de verán” da secretaria xeral, De Cospedal, nas que cargaba contra o propio Estado de Dereito e as bases democráticas ao acusar a un goberno lexítimo (isto soa de tempos antigos) de manipular ao poder xudicial, teóricamente consagrado como independiente. Agora a cousa mudou cos miles de papeis resultantes do levantamento parcial do secreto de sumario da trama Gürtel. Agora xa hai movementos, mellores ou peores…

Tres deputados que deixan o Partido Popular de Madrid, e auguro nun futuro próximo a súa volta ao redil; sedes galegas dos dereitistas financiadas e coas contas infladas coa Xunta de Fraga polo medio, traseiras que se tornan en reloxos e coches de luxo, representantes dos cidadáns nas Cortes Españolas baixo sospeita, e finalmente Camps e Ric coa merda ata o pescozo pero sen sentir o “tufe” que xa poden desfrutar coa boca.

Chegarán as eleccións municipais e todavía gañará a dereita mangante, esa opción política alternativa ao actual goberno e que de seguro saberá administrar mellor o noso diñeiro. Porque a cuestión non é a trama, senón que esta xente controla diñeiro público, invertido agora en paraísos fiscais, outrora capital de todos.