A botica da expresión Rotating Header Image

liberdade

A conta, por favor

A caverna leva unha mala semana. Primeiro foi a agresión ao xornalista Herman Tertsch a que levantou a polvareda da violencia contra a liberdade de expresión, sinalando a un coñecido humorista e a unha cadea de televisión de instigar ao ataque dunha persoa. O motivo, uns videos manipulados por un programa onde o serñor Terstsch dicía cousas como “mataría a 15 o 20 pacifístas(…)”, sempre manipulados, volvo repetir.

O que non fora manipulado era a opinión en directo deste crítico xornalista, recordando que mataría varias persoas de Al Qaeda se con iso liberaban aos secuestrados españois. Rápidamente certos medios e algún político rexional sinalaron.

Despois deste circo mediático, provocado polo afán de conspiraccionismo, hoxe sabemos que o grande locutor (presunto) pirata Federico Jiménez Losantos (pirata polas emisións sen licencia de esRadio na provincia de Tarragona), terá que indemnizar a Esquerra Republicana de Catalunya con 60.000 euros, por locutar, nunca mellor dito, que na sede da formación catalana escondíanse armas, e os seus militantes e por ende, dirixentes, eran terroristas. Unha pérola máis dun dos xornalistas máis condeados dos “mass-media” españois.

A Audiencia de Barcelona conmina ao xornalista rebelde a pagar, por atentar contra o honor dun partido político e dos seus militantes hai dous anos, no 2007, nunha columna de El Mundo. A sentenza resume moi ben o sentir de moitos cidadáns con este home, “o dereito a expresión non é ilimitado”, e por tanto, novo varapalo para a caverna. Mala semana, si.

Filoloxía avanzada para puristas

Filoloxía pura e dura, leccións de coñecemento do noso gran presidente, Alberto Nuñez Feijóo. Segundo este grande estudoso da cultura e língua galega, os partidos que deixaron o poder do goberno da Xunta de Galiza, agora tentan “revolver” ás rúas e vilas na procura da imposición. Como o PSdG-PSOE e o BNG perderon nas urnas, agora segundo o actual presidente da Xunta, queren forzar as súas ideas impositoras; pero o que non cita este erudito é que a suma da oposición ten máis votos que a lista máis votada, o Partido Popular; paradoxas da democracia participativa.

Non é cuestión de politizar a língua máis do que xa a politizou a dereita, e o populismo de UPyD, renovando cada semana o debate insulso e a polémica estéril da defensa da língua e do extermino case programado nesta lexislatura.

Non hai unas políticas e outras cara o galego. Se existe unha lexislación relativa que protexe a permanencia desta língua e accións que promoven o seu uso, non hai que romper o consenso. Lóxicamente isto non é o que pensa Alberto, e menos o que pensa parte do Partido Popular. Se hai unha lei, podemola derogar; se non existe, pois a creamos e para máis demagoxia, facemos unha consulta aos país… un referendo amparado pola manga da súa chaqueta, claro.

Relacionar o empobrecemento lingüístico, termo innovador na súa retórica, coa língua galega é cando menos tendencioso. Pois non podemos olvidar que o actual decreto, próximamente derogado, instaba ao goberno a favorecer o uso do galego nas aulas cun 50% das materias en cada língua oficial. A pesares diso, moitos rapaces e rapazas teñen o 90% das súas materias en castelán ¿e isto non é empobrecemento?

Nunca se viu ata agora un rapaz que non soubera falar castelán, pero xa hai casos de “incompetentes” lingüísticos en galego, e o problema só crece. Hai que garantir o dereito a estudar en galego, como língua, non como vestixio histórico-cultural da nosa terra.

Tentarán sacar tallada

A situación de Penamoa, un poboado chabolista na Coruña é cada vez máis surrealista. As contínuas manifiestacións dun sector do barrio do Ventorrillo, a zona urbana máis cercana ao poboado son bastante continuas, e sempre auspiciadas dende sectores escuros dunha asociación de veciños.

Non sei os motivos reais das protestas; se é a droga, se é a integración ou se simplemente é xenofobia. Isto acentouse hoxe cando chegou ao meu poder un pasquin dun partido político coas súas propostas sobre a droga, como se houbese propostas por mencionar, claro.

Non debería ter problema máximo, pero o quid da cuestión é o partido. O MSR, Movimiento Social Republicano é un partido de ultradereita, un núcleo non minoritario, senón marxinal, que aproveita a conxuntura dunha zona degradada para promovelo racismo e as súas ideas revolucionarias, aquelas que promoven a expulsión das persoas migrantes, rexeitan aos homosexuais, etc etc Que vou contar da ultradereita?

Tampouco é sorprendente que o autodenominado blogue do barrio, acostumado a criticar ao BNG e outras posicións de esquerda, e que non ten por qué reflexar a opinión xeral dunha zona da Coruña, auspicie o reparto destes pasquíns. Entendo que se de verdade o administrador dese blogue quixera promover a integración, non colaboraría dando soporte publicitario ás ideas caducas e máis negativas de sectores reaccionarios. A entrada (na bitácora) prodúxose o día 26 de Outubro, e onte 28 obtiven o “prezado” folleto coas innovadoras propostas da ultradereita contra a droga.

Entre algunhas delas, destacaría a creación dun organismo anti-droga con persoal do Exército, ou o abandono da metadona como subtitutivo.

Eu, coma estudante de Traballo Social, teño auténticos espasmos estomacais coas propostas, xa que entendo que unha verdadeira intervención a prol das persoas que sufren procesos de dependencia ou toxicomanías, non pode pasar pola criminalización e desleixo dun sector da sociedade. Igual pensarán as familias e amigos destas persoas, seres humanos que tamén sufren vendo a un parente ou amigo atrapado por algunha das múltiples substancias perniciosas.

Non se pode permitir que a ultradereita saque tallada de Penamoa, e menos que dende os medios non convencionais, como son os blogues, se faga apoloxía deste tipo de ideas, de aqueles que provocaron unha guerra civil e o fusilamento  e exilio sistemático de miles de persoas.

O populismo barato xa o podemos deixar para Silvio Berlusconi e as súas artes amatorias (con ou sen escarlatina), pois en Galiza non caben ideoloxías violentas. Non se pode xogar con circunstancias e menos co pensamento da xente.