A botica da expresión Rotating Header Image

Partido

Asistencialismo

Un dos momentos estelares da semana que levamos é a subasta benéfica que Novas Xeracións organizou co obxetivo (presunto) de axudar aos máis necesitados. Por que non se sabe como se empregará o diñeiro salvo as declaracións dos pequenos populares.

Na subasta aparecían cousas como o móbil que empregou Rueda na campaña das eleccións 2009 de Galiza; un bolígrafo, uns zapatos de tacón, puros e garabata. Unha combinación explosiva completada cunha cea co señor presidente da Xunta de Galiza, Alberte Nuñez Feijoó.

A situación non debería ir a máis da egolatría que amosa a dereita, de non ser porque a suposta cea terá lugar na casa dos galegos, a residencia oficial do presidente da Xunta; un espazo público co que o Partido Popular, que leva ocupando o “chabolo” uns cantos anos, co inciso do bipartito, organizará un acto privado polo contido, e privado polo continente; ao tratarse dunha iniciativa que parte das súas xuventudes.

Reservo a opinión sobre o desembolso de 1.300€ para cear cunha persoa, sexa quen sexa; pero penso que hai mellores formas de recaudar fondos, e de seguro, que o montante total, ao redor de 3.000€ poderían facer falta a moitas organizacións que traballan con países en vías de desenvolvemento, despois da austeridade que lle aplicaron os populares aos presupostos de Cooperación Internacional e Cooperación ao Desenvolvemento.

É a volta ao asistencialismo, á beneficencia de séculos pasados, onde a aristocracia regalaba diñeiro e obxetos en determinadas épocas do ano, naqueles anos dos albergues de pobres, as primeiras institucións sociais de España, e da formación relixiosa do indixente como forma de redención e cura da miseria.

As persoas que necesitan axuda non queren ególatras nen caridade, necesitan unha acción integral e real dun goberno, que polo momento, non mellorou nada a situación de moitos colectivos en risco de exclusión social. Non está ben criticar dende a oposición para logo xogar de titular e non meter ningún gol.

Por esta falcatruada propagandística, o Partido Popular de Galicia e as Novas Xeracións deixan o seu marcador social a cero.

Tentarán sacar tallada

A situación de Penamoa, un poboado chabolista na Coruña é cada vez máis surrealista. As contínuas manifiestacións dun sector do barrio do Ventorrillo, a zona urbana máis cercana ao poboado son bastante continuas, e sempre auspiciadas dende sectores escuros dunha asociación de veciños.

Non sei os motivos reais das protestas; se é a droga, se é a integración ou se simplemente é xenofobia. Isto acentouse hoxe cando chegou ao meu poder un pasquin dun partido político coas súas propostas sobre a droga, como se houbese propostas por mencionar, claro.

Non debería ter problema máximo, pero o quid da cuestión é o partido. O MSR, Movimiento Social Republicano é un partido de ultradereita, un núcleo non minoritario, senón marxinal, que aproveita a conxuntura dunha zona degradada para promovelo racismo e as súas ideas revolucionarias, aquelas que promoven a expulsión das persoas migrantes, rexeitan aos homosexuais, etc etc Que vou contar da ultradereita?

Tampouco é sorprendente que o autodenominado blogue do barrio, acostumado a criticar ao BNG e outras posicións de esquerda, e que non ten por qué reflexar a opinión xeral dunha zona da Coruña, auspicie o reparto destes pasquíns. Entendo que se de verdade o administrador dese blogue quixera promover a integración, non colaboraría dando soporte publicitario ás ideas caducas e máis negativas de sectores reaccionarios. A entrada (na bitácora) prodúxose o día 26 de Outubro, e onte 28 obtiven o “prezado” folleto coas innovadoras propostas da ultradereita contra a droga.

Entre algunhas delas, destacaría a creación dun organismo anti-droga con persoal do Exército, ou o abandono da metadona como subtitutivo.

Eu, coma estudante de Traballo Social, teño auténticos espasmos estomacais coas propostas, xa que entendo que unha verdadeira intervención a prol das persoas que sufren procesos de dependencia ou toxicomanías, non pode pasar pola criminalización e desleixo dun sector da sociedade. Igual pensarán as familias e amigos destas persoas, seres humanos que tamén sufren vendo a un parente ou amigo atrapado por algunha das múltiples substancias perniciosas.

Non se pode permitir que a ultradereita saque tallada de Penamoa, e menos que dende os medios non convencionais, como son os blogues, se faga apoloxía deste tipo de ideas, de aqueles que provocaron unha guerra civil e o fusilamento  e exilio sistemático de miles de persoas.

O populismo barato xa o podemos deixar para Silvio Berlusconi e as súas artes amatorias (con ou sen escarlatina), pois en Galiza non caben ideoloxías violentas. Non se pode xogar con circunstancias e menos co pensamento da xente.

E non marcha…

Hoxe Ric fixo declaracións aos medios, pero declaracións de verdade; perante xornalistas de carne e oso, e non como fixera Mariano Rajoy días antes cunha rolda de prensa enlatada.

E básicamente a nova é sinxela e directa: Ric non quere marchar, non ten problema en asumir que él é omnipresente no Partido Popular de Valencia, e como membro destacado das cortes valencianas. E non fixo nada mal, segundo él mesmo, e se o fixo, coma puñalada cara arriba, é cousa dos demais, dos que mandan e pensan nese entramado chamado Partido Popular, cuxas enrevesadas “polas” chegan a Galiza, Madrid e prometen tocar outros territorios.

Tempo pasou dende as “declaracións de verán” da secretaria xeral, De Cospedal, nas que cargaba contra o propio Estado de Dereito e as bases democráticas ao acusar a un goberno lexítimo (isto soa de tempos antigos) de manipular ao poder xudicial, teóricamente consagrado como independiente. Agora a cousa mudou cos miles de papeis resultantes do levantamento parcial do secreto de sumario da trama Gürtel. Agora xa hai movementos, mellores ou peores…

Tres deputados que deixan o Partido Popular de Madrid, e auguro nun futuro próximo a súa volta ao redil; sedes galegas dos dereitistas financiadas e coas contas infladas coa Xunta de Fraga polo medio, traseiras que se tornan en reloxos e coches de luxo, representantes dos cidadáns nas Cortes Españolas baixo sospeita, e finalmente Camps e Ric coa merda ata o pescozo pero sen sentir o “tufe” que xa poden desfrutar coa boca.

Chegarán as eleccións municipais e todavía gañará a dereita mangante, esa opción política alternativa ao actual goberno e que de seguro saberá administrar mellor o noso diñeiro. Porque a cuestión non é a trama, senón que esta xente controla diñeiro público, invertido agora en paraísos fiscais, outrora capital de todos.