A botica da expresión Rotating Header Image

PP

As touradas e Cangas

A pasada semana unha nova espertou un positivo interese nos medios de comunicación. Tratábase do lanzamento da campaña “Queres declarar a túa vila abolicionista?”, idea da plataforma Galicia, Mellor Sen Touradas, que concentraba no seu primeiro día de vida a presentación de mocións contrarias á barbarie taurina en 19 concellos galegos.

Xa pasaron 12 días dende a presentación da campaña e do “boom” mediático, e xa son 25 os concellos que recibiran unha moción no rexistro municipal, como adiantaba o xornal Público nunha entrevista a un membro da organización abolicionista galega.

Hoxe a nova é moi positiva, como informa La Coz de Galicia e o medio taurino Burladero. Trátase da primeira moción contra as touradas presentada nun concello por parte dunha formación política, unha iniciativa auspiciada pola formación Alternativa Canguesa de Esquerdas, que levara a proposta de Galicia, Mellor Sen Touradas ao seguinte pleno do concello de Cangas con algunhas modificación segundo puiden coñecer…

ACE goberna en coalición co Bloque Nacionalista Galego e o PSdeG-PSOE, e a situación na vila non é moi estable despois de toda a revolta co gallo das obras e do porto cangués. Sen embargo a proposta ten que continuar (the show must go on!) e ten que aprobarse, pois de facelo, sería o primeiro concello galego oficialmente contrario ás touradas, despois de que o alcalde de Monforte rexeitara debater a iniciativa, nun intento por contentar ao lobby taurino.

Filoloxía avanzada para puristas

Filoloxía pura e dura, leccións de coñecemento do noso gran presidente, Alberto Nuñez Feijóo. Segundo este grande estudoso da cultura e língua galega, os partidos que deixaron o poder do goberno da Xunta de Galiza, agora tentan “revolver” ás rúas e vilas na procura da imposición. Como o PSdG-PSOE e o BNG perderon nas urnas, agora segundo o actual presidente da Xunta, queren forzar as súas ideas impositoras; pero o que non cita este erudito é que a suma da oposición ten máis votos que a lista máis votada, o Partido Popular; paradoxas da democracia participativa.

Non é cuestión de politizar a língua máis do que xa a politizou a dereita, e o populismo de UPyD, renovando cada semana o debate insulso e a polémica estéril da defensa da língua e do extermino case programado nesta lexislatura.

Non hai unas políticas e outras cara o galego. Se existe unha lexislación relativa que protexe a permanencia desta língua e accións que promoven o seu uso, non hai que romper o consenso. Lóxicamente isto non é o que pensa Alberto, e menos o que pensa parte do Partido Popular. Se hai unha lei, podemola derogar; se non existe, pois a creamos e para máis demagoxia, facemos unha consulta aos país… un referendo amparado pola manga da súa chaqueta, claro.

Relacionar o empobrecemento lingüístico, termo innovador na súa retórica, coa língua galega é cando menos tendencioso. Pois non podemos olvidar que o actual decreto, próximamente derogado, instaba ao goberno a favorecer o uso do galego nas aulas cun 50% das materias en cada língua oficial. A pesares diso, moitos rapaces e rapazas teñen o 90% das súas materias en castelán ¿e isto non é empobrecemento?

Nunca se viu ata agora un rapaz que non soubera falar castelán, pero xa hai casos de “incompetentes” lingüísticos en galego, e o problema só crece. Hai que garantir o dereito a estudar en galego, como língua, non como vestixio histórico-cultural da nosa terra.

Coches

A campaña electoral galega foi, sen ningunha dúbida, unha das estratexias políticas para conseguir o Parlamento galego máis rastreiras e sucias que se recordan.

O Partido Popular, baixo o poder que outorga o anonimato, non dubidou en cargar contra o bipartito PSOE-BNG acusándoos en folletos e pasquíns sen logotipos nin firmas de querer roubar as terras aos cidadáns galegos que as posúen, ou de quererlles derrubar as súas casas segundo a nova normativa de vivenda, aprobada por outra banda pola maioría dos galegos (pola representación parlamentaria).

Outro dos puntos fixos da campaña do PPdeG foron os famosos coches. Comezaron meses antes acusando ao vicepresidente da Xunta Anxo Quintana de ter un auténtico minibar no seu coche oficial. Minibar que se transformaría nunha neveira de menos de 20 euros, nunha visita dos xornalistas ao interior do automóbil. Ensuxa que algo queda.

Ao mesmo tempo acusábase ao presidente galego, Emilio Pérez Touriño, de botar a casa pola fiestra cun vehículo alemán de 480.000 euros. A compañía Audi aclarou fai escasos días que nin realizou tal venda, nin adaptou tal vehículo; senón que fose un concesionario autorizado.

O lider ppopular non dubidou en atacar duramente aos seus adversarios cos ditosos coches, olvidando que os seus compañeiros de Madrid e Valencia utilizan o mesmo modelo, e en ocasións cun renting abusivo para os cidadáns. O *utilitario” de Gallardón custa máis de 500.000 euros ao ano en aluguer; Esperanza non quixo revelar o custo do seu.

Tamén a alcaldesa de Valencia e presidentes e presidentas de varias deputacións valencianas gozan do mesmo modelo, a cargo dos cidadáns.

Pero isto non interesaba, o malgasto provocábao un, e o resto eran super-austeros.

A súa gran lema foi que compraría un vehículo da planta viguesa de PSA. Pouco dixo cando se soubo esta semana que era o único portavoz parlamentario con coche gratis, cedido, como non, por Citröen Vigo. Isto dá que pensar. Nin Nestor Rego do PSOE, nin Carlos Aymerich, do BNG dispuxeron dun automóbil cedido por Citröen?

Arranxe contas Feijoo, pero arránxeas con vostede mesmo; porque como di un antigo proverbio chinés, antes de reformar o mundo, comece por reformar a súa propia casa.